بهانه های سفر مردم در روزهای کرونایی چیست؟

به گزارش باتسک، مردمی که در پایانه های مسافربری هستند از دلایل شان برای سفر حتی در این روزها می گویند.

بهانه های سفر مردم در روزهای کرونایی چیست؟

باتسک- مریم سرخوش - سیده زهرا عباسی: کار از تاکید و توصیه گذشته و به التماس و خواهش رسیده است و حتی تقاضای مسئولان و مجریان صدا و سیما از مردمی که انگار کرونا را جدی نگرفته و نه از خیابانی به خیابان دیگر بلکه از شهری به شهر دیگر سفر می نمایند. سایت های آنلاین فروش بلیت هم حال و هوای سابق را دارند و همچنان فعال هستند. بلیت قم را با مقصد کاشان و اراک می فروشند و بلیت رشت هم که این روزها لقب بحرانی ترین شهر درگیر با کرونا را به خود اختصاص داده را با مقصد شاندرمن، رودسر، بندرانزلی و طوالش عرضه می نمایند.

به همین بهانه راهی 3 خاتمهه حمل و نقل بین شهری تهران شدیم تا علت را از مردمی جویا شویم که در این روزهای جولان کرونا و تاکید بر قرنطینه باز هم سفر می نمایند و خطر ابتلا به این ویروس را به جان می خرند. رفتیم که بپرسیم چرا اجازه نمی دهند زنجیره انتقال کرونا از شهری به شهر دیگر قطع شود و خودشان ناقل احتمالی این ویروس در سفرهای بین شهری نباشند؟ اما هر چه بیشتر در میان شان گشتیم، دایره تقصیراتشان را کوچک تر دیدیم. زمانیکه هیچ نهاد رسمی، اداره و سازمانی برنامه ای برای تعطیلی نداشته اند، مردم هم ناگزیر به سفر برای انجام کارهایشان می شوند. یکی باید پفراینده دادگاهی اش را پیگیری کند و دیگری برای تسویه حساب سربازی راهی ستاد کل در تهران شده و مادری که پس از شش ماه وقت دکتر فرزندش رسیده و اگر از دست بدهد باید شش ماه دیگر عذاب بکشد. بعضی هم که مهاجر کار هستند و با شروع زودهنگام تعطیلات دیگر جایی برای ماندن ندارند و باید برگردند. گروه ایرانشهر باتسک از مردمی که در سالن خاتمهه های مسافربری بیهقی، آزادی و جنوب خود و خانواده هایشان را در سفرهای ضروری به خدا سپرده اند، گزارش می دهد.

  • مگر راننده جماعت خرج ندارد؟

اولین راستامان بیهقی بود که نزدیک ترین خاتمهه به دفتر روزنامه است. از سرویس که پیاده شدیم، شاگرد راننده ای پرید جلو و هوار کشید اصفهان همین حالا حرکت! و اتوبوس سفیدرنگی که در اولین لاین پارکینگ ایستاده اما جایگاه های خالی اش عجیب توی ذوق می زد را نشان مان داد. محمد نجفی راننده همین اتوبوس است و وقتی از او درباره علت سفرش می پرسم، شانه اش را بالا می اندازد و عنوان می نماید چاره ای ندارم، مسافر که باشد ما هم می آییم، تعطیل کنیم از کجا زندگی مان تامین شود. مگر راننده جماعت خرج ندارد.

به طرف پسر جوانی می روم که چند قدم آنطرف تر به صحبت هایمان گوش می نماید. راهی بابلسر است اما هنوز اتوبوسی که قرار است او را ببرد از راه نرسیده. عقربه ها ساعت 12 را نشان می دهد و به گفته خودش قرار است نیم ساعت دیگر حرکت کند ، اما غیر از او مسافر دیگری نیست. می گوید می دانم چه می خواهید بپرسید، اما خانواده ام آنجا هستند و در تهران کسی را ندارم که پیشش بمانم. دیروز که با پدرم صحبت کردم، می گفت خبری نیست، بیا مبین محمدتبار درباره محدودیت ورود به شهرهای شمالی هم بیان می نماید اگر امکان ماندن داشتم قطعا سفر نمی کردم، اما جایی نیست که بمانم.

عجله می کنم به اتوبوسی که تا چند دقیقه دیگر راهی کرمانشاه است، برسم اما مامور کنترل خاتمهه بیهقی اجازه نمی دهد. یکهو جلویمان سبز می شود و می گوید مجوز مصاحبه دارید؟ باید حراست اجازه بدهد که بتوانید در داخل محوطه با مسافران و راننده ها صحبت کنید اصرار فایده ندارد و راهی حراست و روابط عمومی می شویم. هر چند خاتمه ماجرا هم مجوزی برای ادامه گزارش صادر نمی شود چون مسئول مورد نظر در دسترس نبود. همه چیز ماند برای روز بعد و همان نیروی انتظامات ما را به سمت خروجی ترمینال راهنمایی کرد و تا زمانی که سوار ماشین و خارج شویم چشم از ما برنداشت.

  • این روزها نمی شود برای مسافر ناز کرد!

مجوز را عصر همان روز گرفتیم و صبح فردا راهی ترمینال جنوب شدیم. از آن ازدحام مسافر در روزهای خاتمهی سال خبری نیست، اما تعداد مسافران برای همین روزهای کرونایی هم زیاد است. خانواده ای ساک های عظیم شان را به سمت سالن اصلی هل می دهند و عجله ای هم برای رسیدن ندارند. یکی شان می گوید تا دلت بخواهد بلیت هست و کلی جایگاه خالی. باجه نزدیک ورودی سالن، دو مرد پنجاه - شصت ساله به مردم بلیت می فروشند اما نه دستکش دارند و نه ماسک. مسافری که راهی اصفهان است یک تراول 50 هزار تومانی روی پیشخوان می گذارد. منتظر برگرداندن باقی پولش است. به مسئول باجه می گویم این همه تاکید دارند پول نقد از عوامل اصلی انتقال ویروس است. چرا حتی یک دستکش ندارید؟ جواب می دهد ای بابا، کرونا رو کی داده کی گرفته؟ من اگه قرار بود مبتلا شوم از دو هفته پیش تا حالا این رخ داده بود. دستکش کجا بود که بخریم؟ شرکت هم که به ما چیزی نمی دهد. از این ادا و اصول ها هم در بیاوریم که پول نقد نمی گیریم، مسافر می رود سراغ تعاونی بعدی. از او درباره محدودیت سفر به بعضی شهرها می پرسم، عنوان می نماید تنها شهری که الان بلیت نمی فروشیم قم است، اما مسافران قم با ماشین های کاشان می فرایند و در میدان 72 تن پیاده می شوند. کسی به ما نگفته تعطیل کنید. اگر قانون شود ما هم اجرا می کنیم. اما مگر می شود مانع سفر مردمی شد که دیگر این روزها در تهران کاری ندارند؛ آنهایی که کارگر هستند و با تعطیلی محل کارشان باید برگردند. قرنطینه برای کارگر جماعت معنا ندارد آن هم کسی که جایی برای خوابیدن ندارد و شب ها را در محل کارش می مانده.

  • دور از خانواده استرس داریم

بیشتر جایگاه های سالن انتظار ترمینال جنوب پر است، دختر و پسرهای جوان، مرد و زن هایی که مویی به گذران زندگی سپید نموده اند، خانواده هایی که تلی از ساک را روی هم انباشته نموده اند و فرزندان شان را از ولو شدن روی جایگاه ها منع می نمایند. اتباع افغانی هم در سالن جلب توجه می نمایند، آنهایی که به گفته خودشان راهی افغانستان هستند و می خواهند فرزندان شان را از ایران خارج نمایند.

در انتهایی ترین جایگاه سالن نشسته و چشمش به گوشی است، با نزدیک شدن من دکمه خاموش را می زند. دختری 24 ساله که تنها راهی دزفول است. 4 روز پیش به تهران آمده و معتقد است مردم جنوب سیستم ایمنی قوی دارند و درگیر کرونا نمی شوند. خودش هم مسائل بهداشتی را در این مدت به شدت رعایت نموده تا مسئله ای نباشد. بهداشتی که البته تنها به شستن دست ها با آب و صابون ختم شده و نه ماسکی زده نه دستکشی دارد. می پرسم شاید در شهر شما کسی مبتلا به کرونا نباشد، اما تو در این سفر ناقل ویروس شوی! جوابش یک جمله است؛ بعد از 16 سال شرایطی برای درمان بیماری ام فراهم شده است(!)حتی اگر مبتلا به کرونا هم می شدم باز هم می آمدم.

چند جایگاه آنطرف تر هم پیرزنی، روسری مشکی با گل های سرخ عظیمش را جلوی دهانش گرفته و چشم دور سالن می دواند. منتظر پسرش است که برای خرید بلیت تربت حیدریه رفته. پسری که در تهران سرایدار یکی از برج های عظیم بالای شهر بوده و چند روز پیش عذرش را خواسته اند. خودش هم یک ماه پیش به تهران آمده اما می ترسد که بماند. از او هم می پرسم مادر جان همه تاکید دارند سفر نکنید. چرا گوش نمی کنید؟ می گوید اگر قرار است کرونا بگیرم و بمیرم دلم می خواهد در روستای خودمان باشم. تهران را دوست ندارم، نه پسرم کار دارد و نه جایی برای ماندن. برگردیم، حالا اگر زنده ماندیم آنوقت خدا عظیم است و پسرم شاید کاری پیدا کرد و برگشت. از کنارش که بلند می شوم اسمش را می پرسم و می گویم راستی حالا که قرار است چند ساعت در اتوبوس باشی چرا ماسک و دستکش نداری؟ ، روسری را کنار می زند و جواب می دهد همین مگر کافی نیست، پسرم گفت ماسک نیست که بخریم، روسری ات را جلوی دهانت نگه دار! از او جدا می شوم و اسمش را تکرار می کنم؛ رعنا. س؛ سفرت بی خطر مادر!

کمی آنطرف تر زن جوان به همراه همسر و سه فرزندش راهی زاهدان است. از معدود مسافرانی هستند که دستکش پوشیده اند و بچه هایشان ماسک دارند. هر چند که موقع بازی دست شان را به همه جا می زنند و شاید چهره معصوم شان را با همان دستکش هایی که ممکن است آلوده باشد، لمس نمایند. زن نگران است؛ بیشتر برای بچه هایش و به خاطر همین راهی شهر پدری اش شده. می گوید اینجا استرس داشتم. اگر می ماندیم و کرونا هم نمی گرفتیم از نظر روحی بیماری می شدیم. در زاهدان هوا گرم است و بیماری آن قدری شیوع ندارد. آنجا خیالمان راحت تر است. زن جوانی هم راهی امیدیه خوزستان است و شوهرش برای بدرقه آمده. می گوید شوهرم تهران کار می نماید و من هم در رفت وآمد هستم. این بار نمی خواستم بیاییم، اما بیمارم و به خاطر وقت دکتر مجبور شدم بیایم.

  • هزینه های چند برابری برای سفر به شهرهای ممنوعه

در حیات ترمینال جنوب که اتوبوس ها کنار هم صف کشیده اند، سوار اتوبوس خرم آباد می شوم، کسی نیست جز دو مسافر در ردیف سوم. پدری همراه پسرش نشسته و منتظر حرکت است. الهیار حفیظی که دو روز پیش راهی تهران شده تا پفراینده پزشکی پسر سربازش در بیمارستان خانواده را پیگیری کند همان حرف ها را تکرار می نماید چاره ای نبود، باید می آمدیم. از پله های اتوبوس که پایین می آیم، شاگرد راننده سیگاری دود می نماید و می گوید نپرس چرا سفر می کنیم، بگو چطور کرونا نگیریم؟ از فرصت استفاده می کنم و می پرسم آقا اتوبوس را چه زمانی ضدعفونی کردید؟ پاسخ می دهد سه روز پیش قبل حرکت به تهران ضدعفونی کردیم اما بعدش خیر! پک دوم را که می زند، ادامه می دهد 15 نفر مسافر سوار اتوبوس می شوند اما نمی دانیم چه کسی ممکن است مریض باشد؟ نه ما ماسک و دستکش داریم نه آنها! همه بی خیالند با ورود راننده اصلی اتوبوس صحبت هایش را قطع می نماید. راننده ای که کنجکاو به ما نزدیک می شود و می پرسد که درباره چه چیزی صحبت می کنیم. در پاسخ به پرسشی که پرسیده ام، می گوید خیالتان راحت همه چیز ضدعفونی شده!! راننده اتوبوس کناری هم که راهی اصفهان است با صدای بلندی تاکید می نماید بگو تست سلامت هم می گیرند، در سه راهی خمین در جوابش می گویم اما مسافرهای زیادی صحبت های شما را تایید نمی نمایند و هیچ کدامشان تست تب سنجی هم نشده اند. شاگردش می خندد و جواب می دهد اجباری نیست. هر کسی دوست داشته باشد می تواند تست بدهد!

مرتضی طالبی، راننده راستا تهران - خوزستان است که این روزها با 10-16 مسافر به خوزستان می رود و با 4-5 نفر برمی شود. معتقد است مسافران کرونا را جدی نگرفته اند و اصول بهداشتی را رعایت نمی نمایند. طالبی در راستا خود از شهرهای قم، اراک، بروجرد، خرم آباد می گذرد اما در زمان رفت و بازگشت ندیده است هیچ کدام از مسافران کنترل شوند. مسافران قم هم با اینکه اتوبوس های این راستا کار نمی نمایند، با هزینه بیشتر سوار اتوبوس های او و همکاران دیگرش می شوند.

در راستا خروج از پارکینگ، پیرمرد کارگری که پوست صورتش زیر آفتاب ترمینال جنوب برنزه شده است سرراه مان سبز می شود. چرخ دستی اش پر از بسته های ریز و درشتی است که باید بار اتوبوس شود. می گوید نه آنقدر پول دارم که ماسک و دستکش بخرم و نه اینجا محلولی هست که دائم دست هایم را ضدعفونی کنم. اهل جنوبم و سال هاست کارگر این ترمینال. شب ها هم همین گوشه کنارها می خوابم. خدا عظیم است و نمی گذارد امید بچه هایم به همین دوزار درآمد من قطع شود.

  • هر سال می رویم سال جاری هم همینطور!

راهی ترمینال غرب می شویم که پارکینگش با تعداد مسافران حاضر در سالن برابری نمی نماید. یکی از کارمندان ترمینال درباره این شلوغی می گوید باورتان نمی شود اما از چند روز پیش که پلاک غیربومی را به شهرهای شمالی راه نمی دهند، مردم ماشین هایشان را در پارکینگ اینجا پارک می نمایند و با اتوبوس راهی شمال می شوند. یکی از آنها در اتوبوس رشت نشسته بود، زنی که همراه مادر و فرزند شش ساله اش به سمت گیلان می رفتند. صحبت هایش اینطور شروع می شود هر سال عید به خانه مادرم در رشت می رویم و سال جاری هم دوست دارم بروم. شنیده ام کرونا شرایط سختی را به وجود آورده اما از خانه بیرون نمی رویم. ماشین هم نمی بریم چون شنیده ایم پلاک غیربومی راه نمی دهند. در پارکینگ ترمینال پارک نموده ام بعد از تعطیلات برمی گردم و برمی دارم.

خانواده دیگری هم کنارشان ایستاده و آنها هم راهی تکاب هستند. یک خانواده چهارنفره که هیچ کدام نه ماسک دارند و نه دستکش. پدرشان می گوید کسی را در تهران نداریم، نمی توانم سه هفته زن و بچه هایم را در خانه حبس کنم. به خانه پدرم می روم حداقل آنجا دوروبرمان شلوغ است و کلافه نمی شویم. ماشین هم نمی برم که بهانه ای برای تردد نداشته باشیم. چون در منزل مان پارکینگ نداریم، ماشین را در پارکینگ ترمینال گذاشته ام که خیالم تا برگشت مان راحت باشد.

  • نمی توان کارها را عقب انداخت

زن جوانی راهی کرمانشاه است و به گفته خودش برای آوردن وسایل ضروری به خانه پدرشوهرش می رود. از همسرش جدا شده و اگر وسایلش را برنگرداند همه را از دست می دهد. خانم میانسالی هم از شهرک صنعتی اشتهارد به تهران آمده و به بهانه بیماری اقوام نزدیکش راهی سنندج است و می گوید خدا درد را داده درمان هم می دهد، انشالله که اتفاقی نمی افتد. پسر جوانی هم برای مصاحبه کاری از ارومیه به تهران آمده و به گفته خودش قرار است بعد از عید کارش را در بیمارستان شروع کند. پرستاری خوانده و معتقد است کرونا تمام می شود، اما اگر نمی آمد، شاید دیگر فرصتی برای دریافت این کار به دست نمی آورد.

چند مسافر هم در پارکینگ اتوبوس ها روی سکوهای سیمانی منتظر نشسته اند. کنار بوفه چشمم به جوانی می افتد که موهای کوتاهی دارد و برای تسویه حساب خاتمه خدمت 2 روز پیش به تهران آمده و حالا باید برشود چالوس. چند روز پیش جاده را بسته بودند. قبل از آمدن به تهران تماس گرفتم. گفتند هر طور شده خودت را برسان و تسویه کن. در غیر این صورت اضافه خدمت می خوری. وقتی ستاد کل تعطیل نیست و کار انجام می شود، مگر می شود نیامد؟ دوستش در ادامه این صحبت ها عنوان می نماید بگو در این 2 روز چند داروخانه برای خرید ماسک رفتیم که حداقل در راه برگشت استفاده کنیم، اما هیچی نبود. خودش را مهدی معرفی می نماید که تازه از پادگان مرخص شده و راهی لاهیجان است. می گوید بابت سلامتی خیالم راحت است چون هر روز در پادگان چند مرحله ضدعفونی داشتیم و از همه سربازها تست می دریافتد.

  • نمی توانم بیماری پسرم را نادیده بگیرم

چند سکو آنطرف تر کیفش را باز نموده تا به پسر چهار - پنج ساله اش آب بدهد. پسر دیگرش هم بیشتر از 10 سال ندارد و ماسک به صورت زده و آرام روی جایگاه نشسته، هر چند نه خودش و نه پسر کوچکش ماسک و دستکش ندارند. راهی تکاب است. می پرسم چرا با دو فرزندت راهی تهران شده ای؟ جوابش تلخ است؛ این که در شهرشان یک متخصص روانپزشک بچه ها هم ندارند. می گوید پسرم اختلال روحی - روانی دارد و شب ها در خواب فریاد می زند. پول پزشک و داروی غیردولتی را ندارم. یکی از اقوام مان دکتری در بیمارستان میلاد معرفی کرد که با هزار زحمت بعد از شش ماه به ما نوبت دادند. مگر می شد که نیایم؟

  • تعطیل نیست که نیایم

اتوبوس زنجان هم با سه مسافر در حال حرکت است. یکی از مسافرهایش زنی است که می گوید باید کارهای ضروری اش در شرکت مخابرات و گاز تهران را انجام می داده. صبح آمده و الان هم برمی شود. دست هایش را با کیسه فریزر پوشانده و می گوید دستکش نبود، این هم کاچی بهتر از هیچی! اگر چاره داشتم نمی آمدم. دو جایگاه آنطرف تر پیرمردی نشسته که ماسک روی صورتش از چند جا پاره شده است. برای یک پفراینده دادگاهی راهی تهران شده و به گفته خودش اگر در جلسه امروز شرکت نمی کرد، پسرش محکوم می شد.

حداقل خلوتی اتوبوس ها این فرصت را داده که مسافران چند جایگاه دورتر از هم بنشینند. چند ردیف عقب تر خودش را روی جایگاه تک نفره رها نموده و خستگی در می نماید. کارگر یک پروژه عمرانی سدسازی در بوشهر است و به تهران آمده تا از زنجان راهی میانه شود. کارشان تعطیل شده و مدیران پروژه دیگر اجازه ماندن نداده اند. چاره ای هم نداشته چون اتاقی که به صورت مشترک با چند کارگر دیگر استفاده می نموده را تخلیه نموده بودند.

  • انتظار یک طرفه از مردم

از ترمینال خارج می شوم و باز هم به انبوه خودروهایی که در پارکینگ عمومی ترمینال آزادی صف کشیده اند، نگاه می کنم. زمانی که برای گزارش رفتم، مردم را بیشترین مقصران تداوم این چرخه سفر می دانستم و بخشی از آن هم درست بود. در میان تمام مسافران این روزهای کرونایی، بعضی هم برای گذران تعطیلات عید راهی شهرهای آبا و اجدادی شان شده اند، اما آمارشان در مقابل آنهایی که چاره ای جز سفر ندارند چندان قابل توجه نیست. از مسافران گرفته تا متصدیان فروش بلیت و مسئولان و کارمندان ترمینال همه یک عقیده دارند نمی شود یکطرفه از مردم خواست در خانه بمانند و خسارت عدم هماهنگی و تعطیل نبودن ادارات و نهادها را به تنهایی متحمل شوند.

مگر می شود مانع سفر مردمی شد که دیگر این روزها در تهران کاری ندارند؛ آنهایی که کارگر هستند و با تعطیلی محل کارشان باید برگردند. قرنطینه برای کارگر جماعت معنا ندارد آن هم کسی که جایی برای خوابیدن ندارد و شب ها را در محل کارش می مانده است

مسافری که از تهران به مقصد رشت در سفر است می گوید: هر سال عید به خانه مادرم در رشت می رویم و سال جاری هم دوست دارم بروم. شنیده ام کرونا شرایط سختی را به وجود آورده اما از خانه بیرون نمی رویم. ماشین هم نمی بریم چون شنیده ایم پلاک غیربومی راه نمی دهند

بسیاری از ساکنان تهران که قصد سفر به شهرهای شمالی را دارند، از چند روز پیش که ورود پلاک غیربومی به استان های گیلان و مازندران ممنوع شده است، خودروی خود را در ترمینال مسافربری آزادی پارک می نمایند و با اتوبوس راهی سفر می شوند.

  • منبع: روزنامه باتسک 24 اسفند
منبع: همشهری آنلاین
انتشار: 13 اردیبهشت 1399 بروزرسانی: 5 مهر 1399 گردآورنده: batask.ir شناسه مطلب: 1382

به "بهانه های سفر مردم در روزهای کرونایی چیست؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "بهانه های سفر مردم در روزهای کرونایی چیست؟"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید